Tüm seyahat forumları aynı tavsiyeyi tekrarlar: Yunan restoranlarına yüzde 10 ila 15 bahşiş bırakın, nakit ödeyin, ev sahibinizi kırmayın. Adanın dört bir yanındaki tavernalarda—Rethymno limanının restoranlarından Myrtos yakınlarındaki sessiz meydanlara kadar—beş yıl boyunca yemek yedikten sonra, bu tavsiye büyük ölçüde yanlış veya en azından çok abartılı olduğunu buldum. Yunanistan'daki bahşiş kültürü Akdeniz'e aktarılan Amerikan geleneğinin basit bir kopyası değildir. Kendi mantığı vardır ve bu mantığı anlamak, paranızı tasarruf ederken size hizmet edenlerin yanında daha dürüst bir ilişki kurmanızı sağlayacaktır.
Ortak görüş, cömert bahşişlerin saygılı ve beklenen olduğu yönündedir. Gerçek şu ki, Girit'teki çoğu yerli kişi bağlama göre küçük para, faturayı yuvarlar veya hiç birşey bırakmaz. Yüzde 20 veren turizm yapanlar saygı göstermez. Fiyat beklentilerini bozarlar, bazı restoranları yabancı yüzlere farklı fiyat talep etmeye alıştırırlar ve başka bir kıtaya ait bir ritüeli tekrar üretirler. Girit masalarında gerçekten ne olduğu şudur.
- Yerel davranış: Yunanların gerçekten bıraktıkları
- Turist bölgeleri: bahşiş beklentilerinin uçtuğu yer
- Zaten ödediğiniz kuver ücreti
- Ne kadarı normal: pratik bir rehber
- Nakit mi kart mı: fark yaratır mı?
- Bahşiş vermemeyin
- Geleneksel tavernalar: farklı kurallar uygulanır
- 5 yıl sonra dürüst sonuç
Yerel davranış: Yunanların gerçekten bıraktıkları
Herhangi bir kafeneio veya mahalle tavernasına girin ve etrafınızdaki Yunanlıları gözlemleyin. 25 EUR'luk bir yemekten sonra, yerli bir kişi masaya 1 EUR bırakabilir. İki kişi için 60 EUR'luk bir akşam yemeğinden sonra, 3 EUR nadir değildir. Ölçü bir yüzde değildir. Pratik rakamlara yaklaşık bir yuvarlama işlemidir. 23,50 EUR'luk fatura 25 EUR olur. Hizmet sıradan ise 47 EUR'luk bir fatura 47 EUR'da kalır.
Bu cimrilik değildir. Bu, hizmetin fiyata dahil olarak görüldüğü, kişisel tercih arayan sanatçı yerine işini yapan profesyonel olarak gördüğü ve müşteri ile restoran arasındaki ilişkinin doğrudan ve hassas olmayan bir kültürel çerçeveyi yansıtır. Yunanlılar mutfağı sözlü olarak tamamlarlar, sevdikleri restoranları ziyaret ederler ve arkadaşlarını gönderirler. Bunlar yerel ekonomide gerçek değişim paraları.
Turizm yapanların refleks olarak uyguladığı yüzde 15 ila 20 normu ABD'den geliyor; burada bahşişle yaşayan işçiler, çünkü bu sektördeki temel maaşlar yasal olarak sınırlandırılıyor. Yunanistan, gıda hizmetleri çalışanlarını kapsayan bir asgari ücret mevzuatına sahiptir. Amerikan bahşişini ahlaki bir zorunluluk yapan koşullar burada basitçe yoktur. Girit'te bu normu düşüncesizce uygulamak sizi cömert yapmaz. Bu sizi normlarını bilmeyen bir turizm yapan olarak tanımlar.
